روزگاری غربت غریبی،غباری زودگذر را سوار برنسیمی همراه میکرد و دلچسب
از غربتش!چه آرام نظاره گر افسانه اندرونی قفسی که اظهارش در پیچش صدایش توهم زاست.دلنشینی این دلچسبی آرزو شد.آدمیت انسانها در گرو محبتی خرج شد که قرینه این دلچسبی کمینه آن هدیه بود.(م.آشنا)
برچسب:
نویسنده: زهرا اسماعیلی
تاريخ: شنبه
20 شهريور
1395 ساعت: 14:03